ბიზნესის არაქართულენოვანი რეკლამა-დასაშვებია თუ არა

ჩვენს გარშემო ხშირად ვაწყდებით მაღაზიებზე, სავაჭრო ცენტრებზე და სხვა მსგავსი ტიპის დაწესებულებეზე არაქართულენოვან წარწერებს, რომელთაც კომერციული დანიშნულება აქვთ და პოტენციური მომხმარებლისათვის საკუთარი დანიშნულების შესახებ ინფორმაციის მიწოდების, პროდუქციისა და მომსახურების შესათავაზების მიზანს ემსახურება.

საქართველოს კონსტიტუციის მე-8 მუხლის თანახმად, საქართველოში სახელმწიფო ენა არის ქართული. მის, როგორც სახელმწიფო ენის უპირატესობაზე ხაზგასმა სხვა უცხო ენებთან მიმართებაში ყველა შემთხვევაში უნდა იყოს უზრუნველყოფილი. საქართველოს ტერიტორიაზე განხორციელებული ნებისმიერი საქმიანობა ენობრივი ნორმების დაცვით უნდა ხორციელდებოდეს და რაიმე ფორმით არ უნდა აკნინებდეს სახელმწიფო ენის მნიშვნელობას.

მეწარმე სუბიექტის ოფისზე ნებისმიერი ფორმით (აბრა, სტენდი და ა.შ.) ნებისმიერი ზომის წარწერის გაკეთება, რომელიც აღნიშნავს, რომ ამ ოფისში არის განთავსებული ესა თუ ის ობიექტი, სავაჭრო ფირმა, რესტორანი და სხვა სარეკლამო საქმიანობად მიიჩნევა.

ამავე კანონის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, რეკლამის გავრცელება საქართველოს ქალაქებში, სოფლებში და სხვა ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულების ტერიტორიაზე შეიძლება პლაკატების, სტენდების, შუქფირნიშების, სტაბილური ტერიტორიული განთავსების სხვა ტექნიკური საშუალებების (გარე რეკლამა) გამოყენების იმ წესით, რომელიც გათვალისწინებულია ამ კანონის შესაბამისი მუხლებით.

აღნიშნული კანონი რეკლამისადმი აწესებს ზოგად და სპეციალურ მოთხოვნებს. რეკლამა მისი წარდგენის მომენტშივე გასაგები უნდა იყოს სპეციალური ცოდნისა და ტექნიკური საშუალებების გამოუყენებლად, როგორც უშუალოდ რეკლამა.

“რეკლამის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტი პირდაპირ დათქმას აკეთებს და განსაზღვრავს, რომ რეკლამა საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე სახელმწიფო ენაზე უნდა გავრცელდეს. ეს მოთხოვნა არ ეხება იმ გადაცემებსა და გამოცემებს, რომლებიც ვრცელდება სხვა ენაზე, აგრეთვე არ ეხება წარწერას საქონლის გამოსახულებაზე, გარდა სასაქონლო ნიშნისა, ხოლო საქართველოში განთავსებული, სხვა ენაზე რეგისტრირებული სასაქონლო (მომსახურების) ნიშნის (ლოგოტიპის) მფლობელს ევალება მისი ტრანსლიტერაციის წესით გადმოცემა ქართულ ენაზე.

ამასთანავე, “რეკლამის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე- 8 პუნქტის თანახმად, ეკონომიკური აგენტის (მეწარმე სუბიექტის) ოფისზე ნებისმიერი ფორმით (აბრა, სტენდი და ა.შ.) განთავსებული ნებისმიერი ზომის წარწერა, რომელიც აღნიშნავს, რომ ამ ოფისში არის განთავსებული ესა თუ ის ობიექტი, სავაჭრო ფირმა, რესტორანი და ა.შ. არ შეიძლება ჩაითვალოს რეკლამად, თუ ის არ არის დაშორებული ამ კონკრეტული ობიექტიდან 1,5 მეტრით მაინც.

რეკლამის განთავსების წესების შესრულებასთან დაკავშირებით დაწესებულია სახელმწიფო კონტროლი და განსაზღვრულია გარკვეული სანქციები.

„რეკლამის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლით, რეკლამის შესახებ საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევისათვის რეკლამის დამკვეთებს, მწარმოებლებსა და გამავრცელებლებს ეკისრებათ პასუხისმგებლობა საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად. “რეკლამის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის თანახმად, ადგილობრივი თვითმმართველობის (მართველობის) ორგანო უფლებამოსილია მიიღოს გადაწყვეტილება არასათანადო რეკლამის სრულად ან ნაწილობრივ შეჩერების შესახებ.

დამატებითი ინფორმაციის მიღების მიზნით დაუკავშირდით საერთაშორისო საადვოკატო კომპანია ,,ნაკაშიძე&პარტნიორები/ Law Office Nakashidze&Partners''-ს.

ვუზრუნველვყობთ თქვენს დაცვას/წარმომადგენლობას: საქართველოსა და იტალიაში ყველა ინსტანციის სასამართლოში; ადმინისტრაციულ ორგანოებში,საელჩო,საკონსულო,იუსტიციის სახლში და სამინისტროებში; სამართლებრივი ურთიერთობის რეგულირებას ფიზიკურ და იურიდიულ პირებთან;სტრასბურგის-ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში.