1 აპრილის შემდეგ ბიზნესი შეჩერებულ რეჟიმში? – „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 254-ე მუხლის სრული ანალიზი, სამართლებრივი შედეგები და ბიზნესის რისკები

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე 2013 წლიდან აქტიურად საქმიანობს იურიდიულ სფეროში და წარმოადგენს ერთ-ერთ გამოცდილ, ძლიერ და მაღალკვალიფიციურ იურისტს საქართველოში. იგი არის საადვოკატო ბიურო „Nakashidze & Partners“-ის დამფუძნებელი, მმართველი პარტნიორი და დირექტორი, ხოლო 2023 წლიდან ხელმძღვანელობს ბიუროს იტალიის რესპუბლიკაში არსებულ ფილიალს. ნათია ნაკაშიძე საქმიანობს სამართლის ყველა მიმართულებით და განსაკუთრებით აქტიურად მუშაობს როგორც ემიგრანტების ადვოკატი, ეხმარება საზღვარგარეთ მცხოვრებ ქართველებს და მათ ოჯახებს საქართველოში წარმოშობილი სამართლებრივი საკითხების გადაწყვეტაში.

მისი პრაქტიკა ეფუძნება დოქტრინალურ ანალიზს, სასამართლო პრაქტიკას და საერთაშორისო სტანდარტებს, რაც აყალიბებს მას, როგორც ექსპერტ იურისტს, რომელიც ორიენტირებულია რთული სამართლებრივი პროცესების ეფექტურად გადაწყვეტაზე და კლიენტის ინტერესების მაქსიმალურ დაცვაზე.

ბიზნესს ხშირად ჰგონია, რომ სარეგისტრაციო მონაცემების განახლება ტექნიკური და ფორმალური საკითხია. სინამდვილეში კი, თანამედროვე კორპორაციულ სამართალში რეესტრი მხოლოდ ადმინისტრაციული არქივი არ არის; იგი არის ბიზნესის სამართლებრივი იდენტობის საფუძველი, მისი წარმომადგენლობითი ძალის წყარო და ეკონომიკურ ბრუნვაში ნდობის ინსტიტუციური გარანტია. სწორედ ამიტომ, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 254-ე მუხლი არ უნდა წავიკითხოთ როგორც ერთი ვადის შესახებ გარდამავალი დებულება. იგი უნდა გავიგოთ როგორც კორპორაციული ლეგიტიმაციის ტესტი.

2026 წლის 1 აპრილის გასვლა ბევრისთვის აღმოჩნდა ჩვეულებრივი კალენდარული თარიღი. სამართლებრივი თვალსაზრისით კი ეს იყო ზღვარი, რომლის შემდეგაც ძველი რეგისტრაციის მქონე არაერთი ბიზნესი გადავიდა შეზღუდული ფუნქციონირების რეჟიმში. სწორედ აქ იწყება მთავარი კითხვა: რა შეიცვალა რეალურად, ვის შეეხო ეს, რას ნიშნავს „რეგისტრაციის შეჩერება“, იწყება თუ არა აქედან გაკოტრების პროცესი და რა ბედი ელის იმ კომპანიებს, რომელთაც ჰქონდათ დავალიანებები, მაგრამ მონაცემები კანონთან შესაბამისობაში არ მოიყვანეს.

ქვემოთ გთავაზობთ ამ საკითხის სრულ, სისტემურ და პრაქტიკულ ანალიზს.

 რას ამბობს კანონი ?

„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი არეგულირებს მეწარმის სამართლებრივ ფორმებს, რეგისტრაციასა და საქმიანობასთან დაკავშირებულ ძირითად საკითხებს. თვითონ კანონი მეწარმედ მიიჩნევს ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს, რომელსაც აქვს საწარმო, ხოლო საწარმოს განმარტავს როგორც სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელების ორგანიზებულ სისტემას. ამავე კანონის მიხედვით, სამეწარმეო საქმიანობა შეიძლება განხორციელდეს ინდივიდუალური მეწარმის ან სამეწარმეო საზოგადოების ფორმით, ხოლო სამეწარმეო საზოგადოებებად მიიჩნევა სოლიდარული პასუხისმგებლობის საზოგადოება, კომანდიტური საზოგადოება, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება, სააქციო საზოგადოება და კოოპერატივი.

ეს დებულება ფუნდამენტურია, რადგან იგი პასუხობს პირველ გავრცელებულ შეცდომას: საკითხი არ ეხება მხოლოდ შპს-ს. სამართლებრივი ფორმების სრული ჩამონათვალი ცხადყოფს, რომ გარდამავალი რეგულაცია ბევრად ფართო წრეს ფარავს. იმავე კანონით, მეწარმის რეგისტრაცია სავალდებულოა და მოიცავს როგორც სახელმწიფო, ისე საგადასახადო რეგისტრაციას; რეესტრში ცვლილებების, რეგისტრაციისა და გაუქმების შესახებ ინფორმაცია კი ელექტრონულად ეგზავნება შემოსავლების სამსახურსაც.

ამავე კონტექსტში უნდა წავიკითხოთ გარდამავალი დებულება: კანონის 254-ე მუხლის მიხედვით, ამ კანონის ამოქმედებამდე რეგისტრირებული საწარმო, გარდა ინდივიდუალური მეწარმისა, ვალდებული იყო 2026 წლის 1 აპრილამდე უზრუნველეყო საწარმოს ან/და ფილიალის სარეგისტრაციო მონაცემების ამ კანონის მოთხოვნებთან შესაბამისობა.

აქედან ორი ძირითადი დასკვნა გამომდინარეობს.

პირველი: ვალდებულება არ არის შპს-ებზე შეზღუდული.
მეორე: გამონაკლისად თავად კანონი ინდივიდუალურ მეწარმეს გამოყოფს.

სწორედ ამიტომ, როდესაც ბიზნესსექტორში საუბრობენ, რომ „1 აპრილის შემდეგ შპს-ები შეჩერდა“, ეს იურიდიულად არასრული და დამაბნეველი ფორმულირებაა.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
ეს საკითხი ეხება იმ საწარმოებს, რომლებიც კანონის ამოქმედებამდე იყვნენ რეგისტრირებულნი და რომელთაც 2026 წლის 1 აპრილამდე არ მოიყვანეს სარეგისტრაციო მონაცემები ახალ საკანონმდებლო მოთხოვნებთან შესაბამისობაში. სამართლებრივი ფორმის თვალსაზრისით, აქ შეიძლება მოვიაზროთ შპს, სს, სპს, კს, კოოპერატივი და ასევე შესაბამისი ფილიალები. კანონის ტექსტი ამ მხრივ მკაფიოა: გარდამავალი ვალდებულება უკავშირდება ამ კანონის ამოქმედებამდე რეგისტრირებულ საწარმოს, გარდა ინდივიდუალური მეწარმისა.

ამავე დროს, რეესტრში რეგისტრაციისა და სარეგისტრაციო მონაცემების ცვლილების მნიშვნელობა იზრდება იმითაც, რომ კანონი სპეციალურად მოითხოვს რეგისტრირებული მონაცემების ცვლილების სავალდებულო რეგისტრაციას.

 რა არის ამ რეგულაციის სამართლებრივი იდეა ?

ეს ცვლილება მხოლოდ ბიუროკრატიული „განახლება“ არ არის. მისი თეორიული საფუძველი რამდენიმე პრინციპზე დგას.

პირველი არის რეესტრის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. როდესაც სახელმწიფო რეესტრს აძლევს იმ ფუნქციას, რომ მესამე პირები დაეყრდნონ მას, მონაცემების სიზუსტე ხდება არა მხოლოდ საჯარო ინტერესის, არამედ კერძო ბრუნვის უსაფრთხოების საკითხიც. ბიზნესპარტნიორი, ბანკი, ინვესტორი, კრედიტორი და სახელმწიფო ორგანო მოქმედებს იმ ვარაუდით, რომ რეესტრში ასახული ინფორმაცია არის აქტუალური და სარწმუნო.

მეორე არის კორპორაციული გამჭვირვალობის პრინციპი. თანამედროვე ბიზნესსამართალში კომპანია აღიქმება არა როგორც მხოლოდ კერძო საკუთრების ფორმა, არამედ როგორც ეკონომიკურ ბრუნვაში მოქმედი სუბიექტი, რომლის სტრუქტურა, წარმომადგენლობა და სამართლებრივი იდენტობა უნდა იყოს მკაფიო.

მესამე არის სამართლებრივი განსაზღვრულობა. თუ ძველი კანონმდებლობის პირობებში ჩამოყალიბებული მონაცემები ახალ სამართლებრივ ჩარჩოს აღარ შეესაბამება, სახელმწიფო ცდილობს მათი ჰარმონიზაცია მოახდინოს, რათა ერთი სისტემიდან მეორეზე გადასვლა არ დარჩეს ქაოსურ მდგომარეობაში.

სწორედ ამ თვალსაზრისით, 254-ე მუხლი არის არა ტექნიკური, არამედ ტრანსფორმაციული ნორმა.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
თქვენ მიერ მითითებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ინფორმაცია ზუსტად ამ საკითხს ეხება: ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში საწარმოს უჩერდება რეგისტრაცია, რეესტრში ამის შესახებ კეთდება შესაბამისი ჩანაწერი, და ამონაწერი აღარ გაიცემა. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ეს არ ნიშნავს საწარმოს ავტომატურ გაუქმებას.

ეს ერთი შეხედვით მარტივი განსხვავებაა, მაგრამ პრაქტიკაში უზარმაზარი მნიშვნელობა აქვს. გაუქმება სხვა რამ არის; შეჩერება – სხვა. გაუქმება ნიშნავს მეწარმის, როგორც რეესტრში არსებული ერთეულის, დასრულებას. შეჩერება კი ნიშნავს, რომ სუბიექტი ფორმალურად ჯერ კიდევ არსებობს, მაგრამ მისი სამართლებრივი ქმედუნარიანობა ფუნქციურად იზღუდება.

რეგისტრაციის შეჩერებას იურიდიულად ვერ მოვაქცევთ ტრადიციული სანქციის ვიწრო ჩარჩოში. იგი უფრო ახლოს დგას იმ ინსტიტუტთან, რასაც შეიძლებოდა ვუწოდოთ ფუნქციური პარალიზება ლიკვიდაციის გარეშე.

 ასეთი შეჩერება 2026 წლის 1 აპრილიდან გულისხმობს:

• წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების შეზღუდვას;
• ქონების განკარგვის შეზღუდვას;
• საგადასახადო ოპერაციებში მონაწილეობის შეზღუდვას;
• საბანკო ანგარიშის მართვის შეზღუდვას;
• ახალი ანგარიშის გახსნის შეუძლებლობას;
• ანგარიშზე არსებული თანხის განკარგვის შეზღუდვას;
• კრედიტის აღების შესაძლებლობის შეზღუდვას.

ეს ჩამონათვალი ცხადყოფს, რომ საქმე არ გვაქვს ფორმალურ შენიშვნასთან. საქმე გვაქვს ბიზნესის ცხოვრებისათვის აუცილებელი ფუნქციების დაბლოკვასთან.

კომპანია შეიძლება არ იყოს გაუქმებული, მაგრამ მისი ეკონომიკური სისხლის მიმოქცევა პრაქტიკულად შეჩერებულია.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
ყველაზე ხშირად ბიზნესს ჰგონია, რომ თუ კომპანია არ გაუქმებულა, მაშინ ჯერ „საფრთხე ბოლომდე დამდგარი არ არის“. ეს მცდარი შეფასებაა. ბიზნესისთვის რისკი იწყება არა გაუქმების მომენტიდან, არამედ იმ ეტაპიდან, როცა იგი კარგავს შესაძლებლობას სრულფასოვნად იმოქმედოს.

თუ სუბიექტი ვეღარ მართავს ანგარიშს, ვერ იღებს ამონაწერს, ვერ ახორციელებს ქონებრივ განკარგვას და ვერ სარგებლობს წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით, იგი იურიდიულად არსებობს, მაგრამ ბიზნესურად სუსტდება. სწორედ აქ იქმნება მეორე რისკთა წრე - კონტრაქტული, საბანკო, საგადასახადო და აღსრულებითი პრობლემები.

აქ აუცილებელია იურიდიულად ზუსტი პასუხი.

არა - რეგისტრაციის შეჩერება თავისთავად არ ნიშნავს გაკოტრების ავტომატურ დაწყებას.
მაგრამ
დიახ - რეგისტრაციის შეჩერება შეიძლება გადაიქცეს იმ გარემოებად, რომელიც გადახდისუუნარობისკენ დაძაბულობას მკვეთრად ზრდის.

რატომ?

რადგან გაკოტრება, როგორც სამართლებრივი რეჟიმი, იწყება არა რეესტრის მიერ რეგისტრაციის შეჩერების ფაქტით, არამედ გადახდისუუნარობის სამართლებრივი საფუძვლების არსებობით. თუმცა შეჩერებული რეგისტრაცია ქმნის გარემოს, სადაც კომპანია ვეღარ ახორციელებს შემოსავლის გამომუშავებისთვის საჭირო ოპერაციებს, ხოლო ვალდებულებები არ ქრება.

თუ ბიზნესი ვერ მართავს საბანკო ანგარიშს, ვერ იღებს ახალ დაფინანსებას, ვერ განკარგავს აქტივს და პარალელურად აქვს გადასახადები, სესხი ან კონტრაქტული დავალიანება, სრულიად რეალურია, რომ ეს მდგომარეობა გადაიზარდოს გადახდისუუნარობაში.

ამ კონტექსტში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია საგადასახადო კოდექსის რამდენიმე დებულება.

საგადასახადო კოდექსი განსაზღვრავს, რომ პირი ვალდებულია გადაიხადოს კანონით დაწესებული გადასახადები, ხოლო საგადასახადო დავალიანებად მიიჩნევა დადგენილ ვადაში გადაუხდელი გადასახადებისა და სანქციების თანხებს შორის სხვაობა.

ამავე კოდექსით, საგადასახადო ორგანოს მიერ დავალიანების გადახდევინების უზრუნველსაყოფად შესაბამისი აქტის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა ჩერდება იმ მომენტიდან, როცა სასამართლოს განჩინებით ძალაში შევა გადახდისუუნარობის შესახებ განცხადების დასაშვებად ცნობა და რეაბილიტაციის ან გაკოტრების რეჟიმის გახსნა.

ეს ნორმა ერთი შეხედვით ტექნიკურია, მაგრამ მისი მნიშვნელობა დიდია: კანონმდებელი მკაფიოდ განასხვავებს რეგისტრაციის შეჩერებას და გადახდისუუნარობის რეჟიმს. პირველი ავტომატურად არ უდრის მეორეს. თუმცა მეორე შეიძლება გახდეს პირველის ეკონომიკური გაგრძელება.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
ასეთი კომპანიები ყველაზე მაღალი რისკის ჯგუფში არიან.

თუ კომპანიას ჰქონდა:

• საგადასახადო დავალიანება;
• საბანკო სესხი;
• მომწოდებლების მიმართ ვალი;
• მიმდინარე სახელშეკრულებო ვალდებულებები;

და ამავე დროს არ მოიყვანა მონაცემები შესაბამისობაში, იგი აღმოჩნდა ორმაგი დარტყმის ქვეშ.

პირველი დარტყმა არის სამართლებრივი -  კომპანია გადადის შეზღუდულ რეჟიმში.
მეორე დარტყმა არის ეკონომიკური -  ვალდებულებები ინარჩუნებს ძალას, მაგრამ მათი მომსახურების ინსტრუმენტები ვიწროვდება.

ეს ნიშნავს, რომ:

1. ვალი არ ქრება;
2. კრედიტორი არ კარგავს მოთხოვნის უფლებას;
3. საგადასახადო ორგანო არ კარგავს თავის უფლებამოსილებას;
4. ბანკი არ კარგავს უზრუნველყოფის ამოქმედების შესაძლებლობას;
5. აღსრულებითი მექანიზმები, სასამართლო დავა და გადახდისუუნარობის პროცედურები კვლავ დღის წესრიგში რჩება.

ამიტომაც, რეგისტრაციის შეჩერება დავალიანებიან კომპანიასთან მიმართებით არ არის ნეიტრალური მოვლენა; იგი არის ვალის მომსახურების უნარის დასუსტება.

საგადასახადო კოდექსი „უიმედო ვალს“ უკავშირებს იმ შემთხვევებსაც, როდესაც არსებობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული განჩინება პირის მიმართ გადახდისუუნარობის შესახებ განცხადების დასაშვებად ცნობისა და რეაბილიტაციის ან გაკოტრების რეჟიმის გახსნის თაობაზე.

ამასთან, კოდექსი კომპანიას ავალდებულებს, გაკოტრების რეჟიმის გახსნის შესახებ სასამართლო აქტის კანონიერ ძალაში შესვლიდან 15 დღის ვადაში საგადასახადო ორგანოს წარუდგინოს შესაბამისი წარუდგენელი დეკლარაციები.

ამ ნორმების ერთობლიობა აჩვენებს, რომ როცა რეგისტრაციის შეჩერება გადადის გადახდისუუნარობის რეჟიმში, კომპანია აღარ არის მხოლოდ „შეჩერებული სუბიექტი“; იგი ხდება ფინანსურ-იურიდიული კრიზისის ობიექტი, რომლის მიმართაც მოქმედებს სხვა, უფრო მძიმე სამართლებრივი რეჟიმი.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
ეს არის სამი განსხვავებული ინსტიტუტი და მათი არევა სერიოზულ შეცდომებს იწვევს.

1. რეგისტრაციის შეჩერება

კომპანია რეესტრში არსებობს, მაგრამ უფლებამოსილებები და ოპერაციული შესაძლებლობები შეზღუდულია.

2. ლიკვიდაცია

ეს არის დაშლის პროცესის ბოლო ფაზა, როცა ხდება ქონების განაწილება და კომპანიის არსებობის დასრულება. კანონი პირდაპირ ამბობს, რომ სამეწარმეო საზოგადოების ქონების სრულად განაწილება იწვევს ლიკვიდაციის დასრულებას.

3. რეგისტრაციის გაუქმება

ეს არის რეესტრიდან საბოლოო ამოშლა. კანონი ითვალისწინებს, რომ ლიკვიდატორებმა უნდა მიმართონ მარეგისტრირებელ ორგანოს ლიკვიდაციის რეგისტრაციის მოთხოვნით, რის საფუძველზეც რეესტრი გააუქმებს სამეწარმეო საზოგადოების რეგისტრაციას.

ამიტომ, როდესაც ბიზნესს ეუბნებიან „კომპანია არ გაუქმებულა, უბრალოდ შეჩერებულია“, ეს დამამშვიდებელი ფორმულირება არ უნდა იყოს. ზოგჯერ შეჩერება სწორედ ის ეტაპია, საიდანაც იწყება ლიკვიდაციის ან გადახდისუუნარობისკენ წასვლის რეალური რისკი.

კანონი საინტერესო სიზუსტით მუშაობს მაშინაც, როცა კომპანია უკვე გადახდისუუნარობის რეჟიმშია. სამეწარმეო საზოგადოების საქმიან წერილზე უნდა მიეთითოს შესაბამისი სტატუსი, ხოლო გადახდისუუნარობის პროცესში მყოფმა პირმა უნდა მიუთითოს „გადახდისუუნარობის პროცესში“, ან კონკრეტულად - „რეაბილიტაციის რეჟიმში“ ან „გაკოტრების რეჟიმში“.

ეს დეტალი მნიშვნელოვან თეორიულ რამეს გვასწავლის: კორპორაციული სტატუსი მხოლოდ შიდა ინფორმაცია არ არის. იგი არის მესამე პირების მიმართ გამჭვირვალობის ვალდებულება. სწორედ ამავე ლოგიკიდან გამომდინარეობს 254-ე მუხლის სიმკაცრეც — როცა ბიზნესის სარეგისტრაციო მონაცემები არ შეესაბამება კანონს, სახელმწიფოსათვის ეს უკვე არის ნდობის პრობლემაც.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე:
დიახ, გამოსწორება შესაძლებელია, მაგრამ მხოლოდ დროული და პროფესიულად სწორად დაგეგმილი მოქმედებით.

თქვენ მიერ მითითებული ინფორმაციის თანახმად, 2027 წლის პირველ აპრილამდე რეგისტრაციის აღდგენა შესაძლებელია იმ შემთხვევაში, თუ დაინტერესებული პირი შეასრულებს კანონით განსაზღვრულ ვალდებულებას და წარადგენს შესაბამის სარეგისტრაციო დოკუმენტაციას, რის საფუძველზეც სააგენტო მიიღებს მონაცემების კანონთან შესაბამისობაში მოყვანის რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებას.

აქ მნიშვნელოვანია ერთი ანალიტიკური დაკვირვება:
ეს პროცესი არ არის მხოლოდ „ფორმის შევსება“.
იგი ხშირად მოითხოვს:

• კომპანიის სტრუქტურის გადამოწმებას;
• პარტნიორებისა და ხელმძღვანელობის მონაცემების სიზუსტის შემოწმებას;
• წესდების ან შეთანხმებების შესაბამისობის შეფასებას;
• ფილიალის სტატუსისა და წარმომადგენლობის საკითხების მოწესრიგებას;
• ზოგჯერ კორპორაციული ისტორიის რეტროსპექტიულ სამართლებრივ აუდიტსაც.

ბიზნესისათვის ეს საკითხი სამი მიზეზის გამოა კრიტიკული.

1. ოპერაციული რისკი

შეჩერებული რეგისტრაცია პირდაპირ აზიანებს ყოველდღიურ საქმიანობას.

2. ფინანსური რისკი

ვალდებულებები რჩება, შესრულების ინსტრუმენტები კი მცირდება.

3. რეპუტაციული რისკი

კომპანია, რომელიც ვერ იღებს ამონაწერს და რეესტრში შეჩერებული სტატუსით ფიქსირდება, სუსტდება პარტნიორების, ბანკების, ინვესტორებისა და მომწოდებლების თვალში.

ამიტომ 254-ე მუხლის პრობლემა არ არის მხოლოდ „იურისტის თემა“.
ეს არის ბიზნესის უწყვეტობის, ფინანსური მდგრადობის და კორპორაციული სანდოობის თემა.

2026 წლის 1 აპრილის შემდეგ შექმნილი მდგომარეობა არ არის ვიწრო ტექნიკური რეჟიმი. ეს არის სამართლებრივი ახალი რეალობა, რომელმაც ბიზნესს მკაფიოდ უთხრა:

რეესტრში არაკომპლაიანსი აღარ არის უმნიშვნელო ხარვეზი; იგი შეიძლება გადაიქცეს ეკონომიკური პარალიზების საწყისად.

• საკითხი არ ეხება მხოლოდ შპს-ს;
• კანონი ფარავს უფრო ფართო სამეწარმეო ფორმებს, ხოლო ინდივიდუალური მეწარმე გამონაკლისადაა გამოყოფილი;
• რეგისტრაციის შეჩერება არ ნიშნავს გაუქმებას, მაგრამ ნიშნავს ფუნქციურ შეზღუდვას;
• ეს მდგომარეობა ავტომატურად არ იწვევს გაკოტრებას, თუმცა შეიძლება გახდეს გადახდისუუნარობისკენ მიმავალი ჯაჭვის პირველი მძიმე რგოლი;
• დავალიანებიან კომპანიებისთვის რისკი განსაკუთრებით მაღალია, რადგან ვალი რჩება, ხოლო ოპერირების შესაძლებლობა მცირდება;
• 2027 წლამდე არსებობს გამოსწორების შანსი, მაგრამ ის მოითხოვს სწრაფ, ზუსტ და პროფესიულ რეაგირებას.

ადვოკატი ნათია ნაკაშიძე წარმოადგენს ბიზნესმენების ადვოკატს, რომლის საქმიანობა მოიცავს ბიზნეს, კომერციულ, კორპორაციულ და ადმინისტრაციულ სამართალს. მისი პროფესიული მიდგომა ეფუძნება თეორიისა და პრაქტიკის სინთეზს, რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მაშინ, როდესაც ერთი შეხედვით ტექნიკური კორპორაციული პრობლემა რეალურად გადაიქცევა ფინანსურ, საგადასახადო და სტრატეგიულ კრიზისად.

თუ გჭირდებათ სარეგისტრაციო მონაცემების სამართლებრივი შეფასება, კომპანიის სტატუსის გადამოწმება, აღდგენის პროცესის მართვა, კორპორაციული დოკუმენტაციის შესაბამისობაში მოყვანა ან ბიზნესის დაცვის სტრატეგია,გაკოტრების საქმისწარმოება, საადვოკატო ბიურო „ნაკაშიძე და პარტნიორები“ გთავაზობთ სრულ, სანდო და შედეგზე ორიენტირებულ იურიდიულ მომსახურებას, რომელიც ეფუძნება პრაქტიკულ გამოცდილებასა და დოქტრინალურ ანალიზს.

📍 საქართველო | თბილისი | იტალია | რომი | ბარი
🌐 www.iuristi.com